domingo, setembro 01, 2019

sexta-feira, agosto 30, 2019

Libros do Mes

Libro de Buen Amor de Juan Ruiz, Arcipreste de Hita

The Future of the Professions de Richard e Daniel Susskind [E]

Mencius de Irene Bloom (tr.) [E]

*Infinite Powers de Steven Strogatz

*Exemplary Figures (Fayan) de Yang Xiong

*Lenguaje matemático, conjuntos y números de Miguel Delgado e Mª José Muñoz

*The Princeton Companion to Mathematics de Timothy Gowers (ed.)

quinta-feira, agosto 22, 2019

O Vernero que foi - Agosto '08

Ollando atrás, vexo que logo da derrota temporal das oposicións, topei tempo en loita coa tristeza para engulir libro tras libro, dalgúns dos cales vos falaba por aqueles días. Ferrín xubilábase, e a pesar dos meus desexos, non parece que aproveitara os anos de asueto para escribir outra grande obra para a literatura galega. Entre os obxectivos que me poñía estaba a lectura da Commedia dantesca na edición profusamente anotada de Mondadori; esa obra está a medio facer, co Inferno completado e o Purgatorio parado perto dos comezos (o primeiro tomo remataríao nos días do Leliadoura da man dunha curiosa autosuperstición que tecera ao seu redor: cando rematase os salóns de tortura do florentino había rematar o meu sufrimento docente tamén); comezaba a última obra da triloxía do Sprawl de William Gibson; tempo despois completaría outra das súas triloxías (a da Ponte) e agora estou á impaciente espera de que saia a continuación de The Peripheral: Agency sairá aos mercados o 21 de xaneiro do 2020, ou sexa que paciencia...

Un libro interesante anque algo decepcionante copaba unha entrada/reseña: Storming the Reality Studio, de Larry McAffery. Querería botarlle unha olladela, pero temo que aínda llo teño emprestado ao profesor Anxo Abuín, e de todos xeitos, había ser aínda máis escéptico a día de hoxe cos seus argumentos do que o era daquela cos cantos de serea da posmodernidade e as promesas (moi similarmente expostas no Hypertext de Landow) encol de confluencias afortunadas entre a teoría e a praxe  (e as modas literarias). Un regusto acedo tamén me deixou unha lectora recente longamente retrasada: a do Libro de Buen Amor, do Arcipreste de Hita. Lembro a curiosidade que me xurdira nun lonxanísimo 2º de BUP lendo sobre os seus contidos nun libro de texto escolar; anque teña anacos interesantes, resultoume moito máis tedioso que outros dos seus contemporáneos, seguramente porque teñen un mellor e mais coerente fío narrativo (Libro de Alexandre, Libro de Apolonio, Poema de Fernán González) e son máis insensíbel hoxe ás subversións e polifonías xenéricas que explican a popularidade canónica do poema. Coma tódolos clásicos, o lector contemporáneo topará anacos que riman coas nosas sensibilidades (coma a crítica do poder do diñeiro), outros belidos e surrealistas (o combate de Don Carnal e Doña Cuaresma) e outros que resultaría inimaxinábel expoñer e encomiar nas aulas hoxe en día (como a sanción da violación coma ferramenta seductora no episodio de Don Melón e Doña Endrina, anque as páxinas máis explícitas do manuscrito xa non se conserven)...


quarta-feira, agosto 14, 2019

terça-feira, agosto 06, 2019

Ad Vocatio (9)

Ao final da entrada anterior, atopábamonos con que levaba 4 cursos impartindo aulas en Escolas Oficiais de Idiomas, e algo sorprendido de disfrutar coa ensinanza da lingua inglesa e de poder facelo razoábelmente ben. Seguramente haxa moitos factores detrás desta situación: o perfil e motivación do alumnado, o enfoque comunicativo e non gramatical, compañeiros estimulantes e motivadores, e algún esforzo que eu puxera da miña parte. Porén, e malia o cómodo que me sentía, alomenos un par de factores contribuían a que sentise enriba de mín unha espectral espada de Damocles, xa que as experiencias e habilidades laborais que estaba a desenrolar non estaban destinadas a ser, a priori, máis que unha pequena paréntese temporal na miña biografía.

O primeiro deles era que nas EOIs o profesorado de secundaria en expectativa estabamos 'de prestado'. Tratándose doutro corpo docente, con oposicións de acceso diferenciadas, era consciente de que antes ou despois (calculaba que quizaves en 3-4 anos) habían darme o meu destino definitivo e con el, o éxodo definitivo de Escolas. Mellor non encariñarse moito co choio.

O segundo conectaba co 'accidente afortunado' de terme presentado (e superado) as opos de secundaria-inglés. Seguía pensando que a miña vocación era a ensinanza de historia, e xa esplorara a fondo os mecanismos para a adquisición de nova especialidade a través dos cales podería certificarme coma PES - Historia e conseguir unha praza definitiva na disciplina que máis aprezaba. Este proceso, de feito, é bastante asequíbel unha vez que un xa está dentro do corpo docente; cada vez que se convocan oposicións coa especialidade que desexas, podes presentarte por unha quenda específica, que non ten límite de prazas (só 'apto' ou 'non apto') e cuxa proba consiste nunha defensa oral dunha hora dun (entre cinco elixidos a sorteo) dos temas do temario da especialidade que queres adquirir. De feito, no verán do 2014, estando aínda na sección de Ribeira, convocaran oposicións de secundaria-Historia (por primeira vez dende o meu fallido intento en 2008), e alá me fun, exitosamente, a Vigo a desenvolver unha exposición sobre Os reinos peninsulares nos séculos XIV e XV. Conflictos sociais e diversidade cultural.

Mais, como xa nos advertían Robert Burns e John Steinbeck, The best-laid schemes o' mice an' men Gang aft agley; os meus pasos súbitamente tiveron que torcer cara Frións para ensinarlle língua inglesa e língua e literatura española aos adolescentes, e os resultados desa experiencia mudarían drásticamente as miñas perspectivas e obxetivos laborais para sempre.

quarta-feira, julho 31, 2019

Libros do Mes

The Authentic Confucius de Annping Chin

Imagining Numbers de Barry Mazur [E]

*The Future of the Professions de Richard e Daniel Susskind [E]

*Libro de Buen Amor de Juan Ruiz, Arcipreste de Hita

*Calculus Made Easy de S.P. Thompson e Martin Gardner [E]

*Lenguaje matemático, conjuntos y números de Miguel Delgado e Mª José Muñoz

*The Princeton Companion to Mathematics de Timothy Gowers (ed.)

sábado, julho 13, 2019

Ad Vocatio (8)

En Setembro de 2010 descubrín con non pouca sorpresa que a adxudicación de destinos provisionais para o curso que comezaba mandábame a unha cousa chamada 'Extensión EOI Ribeira'. Logo de facer un proceso de pescuda informacional descubrín por primeira vez a existencia dunhas institucións das que, malia a súa proximidade (case enfronte da facultade de Filoloxía en Santiago, e no mesmo instituto no que eu estudara en Noia), endexamais escoitara falar: as Escolas Oficiais de Idiomas.  

Os que visitades esta bitácora imaxino que estades mellor do ca mín no 2010 e saberedes de certo que as EOIs son institucións públicas españolas de ensinanza de línguas estranxeiras, maiormente a adultos. Como tal, son unha cousa bastante única (case non existen equivalentes noutros países, agás dentro do ámbito privado e/ou universitario), o cal quizaves sirva de excusa parcial para a miña ignorancia.

Porén, anque tivese coñecido a fondo a institución con anterioridade, non penso que me tivese plantexado traballar ou facer oposicións daquela para o corpo de EOIs. Certo é que a ensinanza da adultos (como foi o caso) pode ser moito máis levadeira para quen comeza a profesión docente, ao estar exenta na súa case totalidade de problemas de disciplina (o alumnado non soe ser menor de idade, e a asistencia é relativamente opcional), pero iso vese bastante equilibrado por outros factores, entre os que destaca un eminentemente práctico: sácanse habitualmente poucas prazas e poucas veces a concurso-oposición (especialmente en relación a secundaria-inglés). 

Neste contexto, pois, andaba o mantedor coa súa primeira experiencia de docente en aula, na EOI de Santiago e na súa escola-satélite de Ribeira, que era onde se impartían as clases. Na sección eramos 4 docentes, todos de inglés; só unha (Diana, a xefa de estudos) era propiamente do corpo de EOIs; os demais estabamos en secundaria, xa fose en prácticas ou en expectativa de destino definitivo.

Se non me falla a memoria, o meu horario estaba un chisco coxo: tratábase do curso no que suprimiran as materias complementarias, e á espera de ver se Xunta facía algunha excepción, tiña ao meu cargo 3 grupos nada máis: dous de Intermedio 1 e un de Básico 1; uns meses despois habíase cubrir o buraquiño de catro horas e media que me ficaba cun curso para profesores (daquela chamábanse DECEL) de nivel Intermedio 2.

Como xa vos dixen nalgunha ocasión, a miña arribada ao mundo da docencia en inglés fora accidental, máis que vocacional, co que este primeiro ano, véndoo en perspectiva, tivo para mín unha non escasa dose de estrés. Sobre a marcha tiña que aprender a dar aulas da língua de Shakespeare en sesións bastante intensas de hora e media, e a familiarizarme cos métodos de traballo e as expectativas dun docente de EOI (bastante altas neste eido, e máis na EOI de Santiago, onde os docentes non son illas ailladas no océano educativo, senón que teñen que colaborar activamente compartindo materiais e preparando probas comúns por niveis impartidos). Como soe suceder nestes casos, apoiábame (sobretodo nun principio) demasiado no libro de texto, e non traballaba o suficente as actividades comunicativas; malia isto, o alumnado de Ribeira penso que foi moi benevolente comigo. Peor se me presentaba o traballo nas coordinacións cos compañeiros composteláns, xa que eles agardaban, entre outras cousas, que elaborase suxerencias para probas de exame de comprensión oral que non tiña os coñecementos técnicos para elaborar (básicamente, o emprego do programa de edición audacity) nen a seguridade en mín mesmo para expoñer as miñas limitacións e solicitar axuda.

Xa que logo, ese curso avanzou e rematou con máis pena que gloria, malia proporcionarme algunhas boas experiencias e contactos; por iso, cando no verán seguinte o concurso de adxudicación de destinos provisionais me destinou á EOI de Vilagarcía, acollín o traslado con certo alivio.

Máis pequena ca Santiago pero máis grande que a sección, na EOI Arousana eramos arredor de 10 docentes de inglés (sobre 20 en total), entre os que estaban persoas coas que moi cedo fixen moi boas migas persoais, coma Pili e Olga, Inma de Italiano, Verónica de Francés, Ignacio, Dolores e Xabi de inglés. Desta volta tocábame ensinar -penso- os mesmos niveis que o curso anterior.

Non lembro moito o desenvolvemento das aulas, anque sí teño a vaga sensación de que a miña performance foi algo mellor e máis relaxada. Pasiño a pasiño ía aprendendo a preparar actividades, a coordinarme mellor, a acertar cos requisitos dos niveis. Iso e as afinidades persoais levaron a que para o curso vindeiro mudara a orde das miñas peticións para garantizar que repetiría nesa Escola, aínda podendo rematar doutro xeito máis perto da casa. E nese terceiro ano non só consolidei amizades e habilidades; podo dicir que a esas alturas pasei a sentirme totalmente cómodo coa ensinanza de inglés nas EOIs; xa se convertera nalgo que sabía facer relativamente ben, e a elaboración de listenings ou os niveis altos xa non me impoñían temor. Pódese dicir, collendo emprestada a expresión anglosaxona, que os dous anos en Vilagarcía made my bones; e cando o curso seguinte voltei á sección de Ribeira, penso que as boas compañeiras dalá (e da central) puideron forxarse unha nova e mellor imprensión de mín e das miñas habelencias docentes. De feito, o curso 2013/2014, na compaña de Diana, Mariló e Patricia, garda un espazo moi íntimo no meu corazón polas súas gratificacións persoais e profesionais.

A Roda da Fortuna, porén, estaba a piques da dar un dos seus bruscos xiros, en boa medida motivados polo meu desleixo nas peticións do concurso de traslados; a adxudicación para o curso 2014/15 mandábame por primeira vez para secundaria (e con afín castelán!). Do que pasou nese ano académico, e de cómo influiu nas miñas perspectivas laborais, falaremos na seguinte volta.