domingo, março 31, 2013

Frivolitas

Estou aproveitando os días ociosos da Semana Santa para toparme de novo cunha serie verdadeiramente retro que xa descubrira anos atrás, alá polo 1991, nas altas horas da madrugada da grella británica: Mahabharat é unha serie da India na que, ao longo dos seus 94 episodios, se glosan as aventuras e desventuras do máis famoso dos poemas épicos do subcontinente. Podédela disfrutar gratuitamente en youtube.

Daquel primeiro visionado parcial a verdade é que lembro ben pouco, porque os ingleses emitíana no orixinal hindi sen subtítulos (si presentes noutra serie histórica hindú que tamén emitían: A espada de Tipu Sultán). O posterior coñecemento das lendas e narracións narradas permíteme recoñecer nos currunchos da memoria dúas esceas da serie: a conquista de Draupadi por Arjuna, e a humillación de Draupadi, evitada por Sri Krsna.  

Alén de para familiarizarse cun clásico da literatura universal, o certo é que a serie ten un elemento, diríamos, choqueiro, polo rudimentario dos efectos especiais e o ton de telenovela que se da por certos intres. Mais o que me fixo estoupar en homéricas gargalladas foi un comentario dun trasno malevolente ao capítulo noveno da serie: "Dhrtarashtra looks like ron jeremy, he trully is the king".

En efecto, como poderedes aprezar se mirades o capítulo (por exemplo, no minuto 6.18), o rei cego de Hastinapur, Dhrtarashtra (o actor é Girija Shankar) garda un parecido máis que razoábel co célebre 'porcoespiño', actor e pianista de Nova Iorque...

Libros do Mes


The Grand Scribe’s Records, vol. 7 de Ssu-ma Ch’ien / William Nienhauser (ed.)

The Book of Incense de Kiyoko Morita

The Cambridge History of Ancient China de Michael Loewe e Edward L. Shaughnessy (eds.) [E]

Confucianism, An Introduction de Ronnie Littlejohn [E]

Tao Yuan-ming, vol. 1 de A.R. Davis

*Tao Yuan-ming, vol. 2 de A.R. Davis

*Indonesia. Peoples and Histories de Jean Gelman Taylor [E]

*Chámome Vermello de Orhan Pamuk

terça-feira, março 26, 2013

Concerto no castelo

Uns días atrás tiven o pracer de asistir a un fascinante acto cultural que tivo lugar no castelo de Sobroso, case a carón da fronteira con Portugal. Tratábase nada menos que dun concerto de shakuhachi, un tipo de flauta xaponesa moi popular no pasado entre os monxes da seita Fuke-zen



O músico, Rodrigo Rodríguez, estudou a complexa técnica do instrumento en Xapón e, asentado agora en Galicia, vai percorrer tamén outros escenarios algo menos pintorescos que o castelo.

Recoméndovos encarecidamente escoitalo en vivo, ou nos cedés que xa ten editados. E como aperitivo, eis un pequeno video que gravei durante a actuación:


terça-feira, março 12, 2013

Bibliomanía

Os que seguides esta pequena bitácora xa poderíades  comprobar que o seu mantedor é un adicto dos libros: de lelos e de mercalos. Unha adicción que me resulta tanto máis desconcertante en canto vexo a diario o espectáculo xeral da indiferencia e rexeitamento que provocan. Un tende a pensar que o que lle gorenta e causa ledicia habería de satisfacer a outras persoas, mais día a día os lectores imos voltando a inmensa minoría...

Máis recente é o meu pracer por facer listas, que seguramente se relacione cun deixe meu algo obsesivo e ordenancista, con gusto por rutinas e planificacións. Algúns coleccionan cromos, bolboretas, paxaros, perfumes ou persoas (cfs. The Collector, John Fowles). No meu caso, entre os rexistros e series que acumulo destaca a dos libros que penso mercar no ano en curso e na Rede de Redes, repartidos en cadanseu mes, libreiro e cuantía estimada. Actualmente só leva uns tres meses de adianto, mais ten contado cos libros para todo o ano seguinte. E en xeral, o seu marxe de variación é escaso, anque fluctúa cando certos volumes deixan de estar dispoñibles ao prezo que agardaba pagar por eles.

Pescudando na xenealoxía destas relacións topo, na miña bitácora anterior, unha lista do 2006; dos seus nove volumes, rematei por mercar a día de hoxe uns 5, e de ler outros 2; había de historia medieval, marxismo e teatro clásico, que seguen sendo frikadas miñas, anque seguramente desprazadas no inmediato presente por outras rivais do estremo oriente...

No propio Pazo de Trasalba, e alén das listaxes dos libros que engulo ávidamente cada mes, topo senllas entradas de finais do 2008 e mediados do 2009 moi na liña dos traballos cos que andaba daquela, e que quizaves algún día non moi lonxano agromen en tese, arredor de te(i)mas de urbanismo, arte e literatura, comunidades virtuais, cultura de masas, ciencia ficción, simulación e simulacro e cultural studies...

Mais a día de hoxe as listas escaparon á modesta gaiola de bits da miña bitácora e/ou computador: en tres páxinas de amazon (a americana, a británica e a española) e na de abebooks teño os carriños da compra cheos cos libros 'de compra próxima', amais doutras listas, de acceso público, con libros de compra máis lonxana (aquí a americana e aquí a española). 

Eis unha auténtica barricada, un enorme imperio de papel co que resistir os embates, dardos e frechas da nosa sociedade audiovisual. Ou unha balsa coa que navegar o posmoderno mar de adversidades do presente, e coa súa axuda, vencelo.

sexta-feira, março 08, 2013

印章

Alén das lecturas habituais, adico unha parte importante do ocio destes días recentes a tentar familiarizarme con aquelas mostras de cultura que carimbou a UNESCO como "Patrimonio Inmaterial da Humanidade". A lista, que podedes ver eiquí, é ben longa, e cada entrada inclúe un video de entre 3 e 10 minutos de duración, e que resulta de grande axuda á hora de visualizar este grande tesouro de danzas, representacións, espectáculos, artesanías e prácticas sociais que o maxín infatigábel da nosa especie dou tecido en centos de culturas e miles de mentes.

Resúltanme de especial interese varias destas prácticas culturais, algunhas das cales xa teño falado eiquí, ou non: os teatros , bunraku e kabuki, e a música cortesá gagaku do Xapón; a caligrafía, e o guqin de China; o teatro de sombras xavanés (Wayang Kulit), a artesanía do Kris -a daga malaia- ou as telas Batik de Indonesia; os debuxos na area das illas Vanuatu, a Ópera Tibetana, os ritos coreanos no templo de Jongmyo, as cerámicas romanesas de Horezu, as alfombras de Azerbaiján... Mais de entre todas elas, destaco hoxe a sixilografía chinesa.

Os selos son unha mostra cultural e artística que me gorenta en tódalas culturas, e falar deles trae á mente as pezas cilíndricas de Sumer e Akkad, os aneis romanos con xemas e gravados, as pezas medievais enriba da cera, ou as exóticas mostras minoicas e micénicas de estrañas figuras. Mais só entre os asiáticos se mantén como arte viva a elaboración de selos persoais de coidada manufactura, materais escolleitos e caligrafía fermosa e arcaizante.

Eiquí vos deixo o video, por se gustades, e por se rematades, coma mín, planeando mercar unha destas pezas nun futuro indefinido.