quarta-feira, janeiro 03, 2007

Campo Vermello das Lascas de Sílex

Eis o poético e estrafalario nome co que -etimoloxía ao xeito de San Isidoro- traducía para mín a rúa en que nos hospedamos durante o noso periplo xermánico: Flintkampsredder, 11. Un sinxelo exercicio de mnemotecnia aderezado cunha lectura á inglesa das palabras alemás, e pensando nos nosos sufridos diálogos cos taxistas na pescuda da residencia perdida.
Os profesores paraban máis abaixo, no centro-cidade, a carón da Igrexa tardogótica de San Nicolás e do Alter Markt, unha das varias praziñas nas que agromaran os tenderetes para a feira de Nadal.


A foto pode dar unha impresión enganosa, anque só sexa porque estivemos nela en pleno inverno e sen bandeira ondeando a un vento cortante coma pedernal. Dende a xanela do meu dormitorio podía contemplar polas noites unha paisaxe digna de Caspar Friedrich, coas árbores desfolladas axitando as pólas baixo un romántico ceo, mil tonalidades de grís e reflexos nouturnos das tremelocentes luces de Nadal.
E malia o seu carácter industrial e aséptico, a rápida sensación de fogar. Das Heim. Seguramente axudaban a calefacción alta, o ter unha galega no cuarto do lado e os chocolatiños de xenxibre e mandarina enriba do escritorio. Despois, outro galego entrando pola porta aberta e dando comezo a unha amena conversa; logo as estonias, falándonos en inglés e buscando onde apousentá-la cabeza.
Enriba do escritorio, unha presada de papeis: guías de buses, mapas parciais da cidade, publicidade da Universidade Christian-Albrechts... Todos materiais que me puxen a estudiar con fervor nun intento parcialmente exitoso por absorver a xeografía descoñecida, e mapear as rutas cara o dispersísimo campus que teríamos que percorrer os días seguintes.
A nosa residencia é un dos espazos que lembro con nostalxia de Kiel, e que me permito antropomorfizar coma unha sorrinte rapaza alemana coa toda a luz do Báltico atrapada nos ollos, montando nunha bicicleta cara estas liñas, os meus pensamentos e, quizaves, algún texto do futuro.
Os espazos nunca vistos (como a Max-Reichpietsch-Platz, adicada ao mariñeiro socialista executado por axitación en 1917. Ou a estraña habitación de cristal e luces vermellas onde -segundo me xurou un amigo estonio- podía verse o espectro de Marx pola noite, ou talvez un retrato) fican para unha próxima, improbábel, visita, ou para o reino da imaxinación. Despois de todo, menos nesta última, somos seres limitados.
Feliz Aninovo a todos!!

2 comentários:

Arale Norimaki disse...

Qué denteira me entra co das paisaxes de Friedrich...
Visto que rompín hai moito a miña promesa de non repetir viaxes, terei que ir planeando unha das dúas que teño pendentes a terras xermánicas, a visitar os meus outros Heime :)

PD: Os "reises inmigrantes" deixáronche un agasallo virtual en Penguin Village (son dous links distintos), espero que che guste :)

FraVernero disse...

Moitas grazas polo agasallo e polo comentario, Arale!

Xa visitei o agasallo. A verdade, cando escoite a gravación a primeira vez, pensei equivocamente que se trataba dalgún cacho do Iván o Terríbel (o ton de voz e algunha palabra parecíanme, máis concretamente, do malvado Arcebispo Pimen; pero non coñecendo, todo o ruso sona igual, máis ou menos...). Só despois topei a boa sorpresa dos versos de Maiakovski, un dos meus poetas favoritos e unha afortunada coincidencia de gustos entre nós.

Fai tempo decidira sacar unha versión inglesa da miña bitácora que non fun quen de continuar (preguiceiro!), máis que tiña nome de poema de Maiakovski, e poema seu no comezo...

Un saúdo!