segunda-feira, maio 08, 2006

Meditacións Dreiserianas

"A woman should some day write the complete philosophy of clothes. No matter how young, it is one of the things she wholly comprehends. There is an indescribably faint line in the matter of man's apparel which somehow divides for her those who are worth glancing at and those who are not. Once an individual has passed this faint line on the way downward he will get no glance from her. There is another line at which the dress of a man will cause her to study her own."
Theodore Dreiser, "Sister Carrie"


Estaba a varios centos (máis ben miles) de pes de altura, camiño dos meus bologneses, cando comecei a engulir unha das obras de lectura obrigatoria deste curso: "Sister Carrie", de Theodore Dreiser. Fan unhas dúas horas que cheguei por fín á derradeira páxina (a 499, para ser exactos) e ocórrense algunhas ideas ao respeito da obriña.
A primeira vez que escoitara falar do autor foi co gallo doutra obra súa, máis coñecida: "An American Tragedy". Durante a súa breve estadía nos Estados Unidos, Serguei Eisenstein propuxéralle á Paramount -entre outros proxectos- facer unha película inspirada no libro de Dreiser. A proposta foi, por suposto, ignorada.
Pero voltando con Carrie, unha das cousas que me sorprendeu -tanto para ben como para mal- foi o sólido materialismo que trasuda a novela. No que parecería unha ilustración literaria das teorías de Marx sobre o Fetichismo da Mercadoría, asistimos ás voces dos distintos productos chamando á protagonista con recurrentes promesas de felicidade e do benestar, e cos horrores da miseria nas sociedades opulentas como música ambiental e telón de fondo. Os cantos de serea son desenmascarados, nembargantes, como o que son: falsos sustitutivos que alimentan unha ardente caldeira de insatisfaccións.
Por suposto, o ton realista, a falta de ordes morais e finais felices, o azar omnipotente, o aplastante peso do medio por riba de desexos e esforzos -o individuo-títere atrapado nas arañeiras do tecido social- axudan a explicar a súa deriva política (fíxose membro do Partido Comunista antes de morrer; con anterioridade, e sempre fichado polo FBI de Hoover, visitara Rusia e a España Revolucionaria).
Como soe pasar, a maior virtude leva no xérmolo o maior defecto: ese naturalismo realista peca ás veces de simplón e reduccionista, inseríndose nesa veta tan de moda en certos escritores e pensadores decimonónicos que cultivaron tamén os escritos de Engels, Zola e os torpes intentos de aplicar o Darwinismo na esfera social.
Mais con todo pesado, o saldo sae a favor. Non podo menos que rematar recomendándovos a súa lectura, sendo especialmente útil para longos momentos de viaxe o de cola, como as tres horas e cuarto que me aliviou na porta da Galería dos Uffizi poderían testemuñar.

3 comentários:

Sir Gawain disse...

Creo que as tuas meditacions sobre o naturalismo na literatura anglofona non apaixoan o publico maioritario. Dinme que estas para ir o Gonzaga e meterte un fileton tremebundo. Que o desfrutes. Segues obstinandote en non considerar unha diferencia de expansion e variacion a importacion de movementos estranxeiros nunha historia/percorso/sistema outro. Mais ben fas equilibrios no ar sobre a corda frouxa do gusto e do Propio, do propicio e do xenuino...

Pensa sobre iso.

Bicos.

N.

FraVernero disse...

A, malvado trasno maligno...
Xa vexo que últimamente ningunha das miñas meditacións parece apaixoar moito ao público. Quizaves o inminente corrillo de rumores e anécdotas da miña estadía bolognesa...
Xa comecei co Dante. A introducción paréceme un chisco rancieira, con ese revival do texto dantesco como 'fondo das virtudes occidentais e cristiás'.
O do Gonzaga son calumnias. Como parte da miña mortificación física -en xusto autocastigo pola miña incapacidade de resolver os meus problemas-, négome a colaborar na orxía carnívora. Alén, son egoísta e moléstanme o praceres alleos cando eu son infeliz.
Como de costumes, non podes evitar o retintín -manolo, estás equivocado-. Xa che farei equilibrios de corda -arredor do pescozo- a semana que ven, carneiro...
xD

Laurindinha disse...

Un recordo italano para min? Que gratísima sorpresa... Pois estiven en filoloxía o mércores estreando o meu primeiro portátil e vendo unha vez máis "El espíritu de la colmena".

Agradecidísima por terte lembrado de min na túa viaxe pola península itálica. Para a semana que ven tamén andarei por filoloxía algunha tarde, vémonos entón!