Mentres saio de traballar con lúgubres pensamentos no maxín arredor da catástrofe natural que castigou ao Xapón, vexo que o ceo nocturno imita un lenzo de Rothko, en franxas alternantes de azul intenso e azul máis pálido. A chaira do ceo, ama no hara, que hoxe fundiu coas planicies do mar, aounahara, nun terríbel maremoto, émulo do de Lisboa (1775) e que tamén nos fai meditar tristemente sobre a teodicea e a insignificancia do home fronte ás forzas desatadas da natureza: pingas de orballo tan só.
Mostrar mensagens com a etiqueta Mark Rothko. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Mark Rothko. Mostrar todas as mensagens
sábado, março 12, 2011
sexta-feira, outubro 19, 2007
(sen título)
todos temos dôr
pra qué mais?
(fragmento da dedicatoria escrita por Álvaro Cunqueiro no exemplar de Poemas do si e non para Luís Seoane).
quinta-feira, abril 13, 2006
Subscrever:
Mensagens (Atom)
