Quod me nutrit me destruit

Tal é o lema latino, significando "o que me alimenta, destrúeme" que aparece nun presunto retrato do ano 1585 do dramaturgo isabelino Christopher Marlowe, notorio pola súa vida disipada e misteriosa morte. Para gustos máis (pos)modernos, é tamén unha das tatuaxes de Angelina Jolie, mais hoxe, o lema non me ven ao maxín por mor de ningunha das dúas celebridades, senón como resultado de investigar o axente activo presente no insecticida co que nos días pasados estiven a combatir ás insidiosas pulguiñas da col que me querían deixar sen crucíferas.  O tal axente (imidacloprida) é un neonicotenoide, un derivado sintético inspirado na nicotina do tabaco, e que resulta altamente tóxico para moitos insectos, e especialmente para as abellas. 

O curioso é que recentes investigacións científicas demostraron que abellas alimentadas con solucións azucaradas con pequenas doses do pesticida tórnase 'adictas' a el dun xeito similar ao dos humanos aos cigarros, preferíndoo ás mesmas solucións azucaradas libres da nefanda sustancia química. Para que logo falemos de fumadores pasivos...

Mutilado de guerra

O novembro pasado informaba do triste dano que a tormenta e impulso fixeron sobre unha feixoeira da horta. Actualmente, e maila agromar un chisco, a árbore segue presentando un aspecto lamentábel, tan antitético co seu ser orixinal outo, florecido e cheo de froitos...

A estas alturas da primavera, o dano segue, ou quizaves empeorou, como parecen apuntar as manchas de barola verde nas súas zonas expostas. Unha pequena galería de imaxes (esta que vos pego só unha mostra) e de consellos que me dan ao respecto varios especialistas en frutais tédelo eiquí.


O luns pasarei pola agraria, a ver o que me aconsellan alí, e para pillar a masilla cicatrizante. Non creo que me atreva a cortar polo tocón, ou sexa que xa veremos o que sae...

Tristia (2)

Fai unhas semanas, un aire cruel, parente encrequenado de furacáns e tifóns, ceivou un cáliz de iras e de arrebatos sobor das galaicas terras. Á mañá seguinte descubrín con infinda tristura que os ventos tronzaran dúas das tres pólas dunha feixoa que tiñamos na horta, unha árbore nobre e espléndida onde as haxa, que daba perennes follas dun verde intenso nos meses de inverno; belidas flores rosadas na primavera, coma dedas da aurora; sombra fresca no verán, e froitos doces e numerosos no outono.

Ignoro se a árbore se recuperará desta derrota. Fica a carraxe de querer castigar ao céfiro traidor e de mallar nel, tal coma el-rei dos Persas, nun día lonxano, dera ordes de azoutar ao Helesponto. É que o dano da árbore afectou o meu ánimo coma se fose o dunha persoa querida, ergueu un áspero memento arredor da fraxilidade da vida e do paso do tempo, cómplices ambos que prestaron dentes ao vento canalla que roeu de xeito sádico no compañeiro vexetal; compañeiro do que agardo que siga a agasallar a outros con beleza e feixoas cando o que escrebe estas liñas non sexa máis que unha presada de cinzas e de húmido humus, pra que o meu espírito errante e insatisfeito poida pousar uns intres ao seu redor e pensar aquilo de Serán ceniza, más tendrá sentido...