De Garrulitate

O verballoas achégasechelle en todos lados, turrando da túa túnica e barba e petando nas túas costelas coa man coma se se tratasen dunha porta. 

Os pés son o máis valioso entón,

Segundo Arquíloco, e por Zeus, tamén segundo o sabio Aristóteles, pois cando un falabarato o estaba a anoxar e a repetir 'Non é sorprendente, Aristóteles?', retrucoulle 'O que realmente é unha sorpresa é que alguén con pés non escape do teu carón' 

Ἀρχίλοχος

Heart, my heart, so battered with misfortune far beyond your strength,

up, and face the men who hate us. Bare your chest to the assault

of the enemy, and fight them off. Stand fast among the beamlike spears.

Give no ground; and if you beat them, do not brag in open show,

nor, if they beat you, run home and lie down on your bed and cry.

Keep some measure in the joy you take in luck, and the degree you

give way to sorrow. All our life is up-and-down like this.


________


Corazón, meu corazón, tan batido pola desgraza máis alá das túas forzas,
érguete e oponte aos que nos odian. O peito descuberto ao asalto
do inimigo, envíao de volta. Érguete firme entre lanzas coma trabes.
Non cedas un palmo. E se lles gañas, non te gabes publicamente
nen, se che vencen, corras para a casa a laiar e a deitarte na cama.
Mantén algo de mesura na ledicia que che concede a sorte, e no grado
en que cedes á tristura. Toda a nosa vida é un rubir e baixar deste xeito.

Fragmento 67 dos poemas de Arquíloco de Paros, verquido ao inglés por R. Lattimore

Comparatismo

Estes días ando a ler cousas de poetas moi afastados no espazo e no tempo: dunha banda, un volumen dixital e antoloxía da lírica grega arcaica, que acubilla no seu seo algúns anacos de Arquíloco de Paros (c. 680 – c. 645 AC); doutra, unha monografía (estudo-tradución) encol de Xie Lingyun, o Duque de Kangle (385–433).

E non son só as coordenadas da cronoloxía e da terra ás que os separan: a nivel persoal, Arquíloco é unha figura 'plebea' cunha poesía mordaz, ferinte, antiaristocrática (é o presunto fundador do iambo na lírica clásica) anque tamén coas súas fonduras e retrousos gregos (o valor da mesura, o destino coma forza cega que move aos mortais); Lingyun é un nobre refinado e decadente, anque moi cedo seducido pola natureza salvaxe de ríos e montañas e pola mística budista, e porén un pai fundador, él tamén, da poesía paisaxística chinesa.

 Son estas diferenzas as que fan de coro antitético á semellanza que, tradución mediante, parécese albiscar nalgúns dos seus versos: concretamente, un par deles inclúen como elo común a importancia da mesura, de afrontar os auxes e caídas do destino humano cunha certa distancia reflexiva e con fortaleza; as imaxes que empregan son diferentes (o soldado firme sobre os seus pés, expoñendo o peito aos embates; o intelectual reflexivo contemplando o cambio das estacións) pero a mensaxe é a mesma, cubrindo cunha ponte de verbas o abismo que os separa, e tendendo outro lenzo do arco e da estrutura ao futuro que somos nós e que aínda está por vir.