quinta-feira, junho 30, 2016

Libros do Mes

Estiven moi liado cos exames estes días pasados para poder escribir algo eiquí, anque tiven varias ideas que ei poñer por escrito nos meses do verán. En tanto materializo esas cousiñas, velaiquí a habitual lista de lecturas consumadas e en proceso de conclusión:

Basic Math & Pre-Algebra for Dummies de Mark Zegarelli [E]

The Crusades Through Arab Eyes de Amin Maalouf [E]

*Midnight’s Children de Salman Rushdie

*Poetry and Politics: The Life and Works of Juan Chi de Donald Holzman

*Love and Math de Edward Frenkel

domingo, junho 05, 2016

Romance de FraVernero

Anque soe a tópico, o certo é que unhas das cousas que máis me sorprendeu o curso pasado, cando impartía docencia de lingua e literatura españolas a grupos de adolescentes, foi a súa absoluta indiferencia e impermeabilidade á beleza dos textos, e iso malia que me esforcei non pouco en buscarlles cousas que puideran resultarlles atractivas. Quizaves a culpa sexa propia, e o meu criterio estético excesivamente alonxado do deles; porén, non podo deixar de facer comparanzas co meu caso propio, á súa idade...

É que anque vos resulte sorprendente, o FraVernero de 15-16 anos, non tiña ningunha simpatía ou interese especial pola literatura. De certo, gustábame moito ler, e xa me ía inclinando cara as humanidades, anque levado ao rego polo bo facer da Historia e da Mitoloxía. Aínda máis: a miña fobia insobornábel pola gramática e a análise sintáctica, que aínda perdura, conpiraban para alonxarme de calquer materia que tivese que ver co traballo das palabras.

Foi naquel brumento curso de 2º de B.U.P. cando comecei a encariñarme coa linguaxe (literaria), e unha parte non menor da miña conversión agóchase nos textos que líamos nas aulas. Lembro con especial cariño os romances, un formato poético moi pegadizo, eufónico o e sinxelo, e unha fotocopia na que aparecían unha presada deles. En menos dun ano estaría lendo un par de libros deles.

Son tres as pezas que lembro en especial desa fotocopia: un era o Romance del Prisionero, un dos poucos poemas que son quen de recitar, aínda hoxe, de memoria; outro era o misterioso e evocador Romance del conde Arnaldos; a terceira, o Amarrado al duro banco de Luis de Góngora e o seu aliterante e derradeiro "al forzado de su fuerza".

O libro de texto tamén contaba cunha presada de anacos e poemas moi ben seleccionados; mais deles falaremos noutra ocasión.

terça-feira, maio 31, 2016

Libros do Mes

The Elegant Universe de Brian Greene

Mundo cuántico de R.A. Alemañ Berenguer

Las matemáticas de la naturaleza de Carlo Frabetti

Persiguiendo a Einstein de Antonio e Eduardo Acín

*Midnight’s Children de Salman Rushdie

*Love and Math de Edward Frenkel [E]

*Basic Math & Pre-Algebra for Dummies de Mark Zegarelli [E]

quinta-feira, maio 19, 2016

Reseñas - Mundo Cuántico

Mundo Cuántico. Guía de viaje para peatones

Rafael Andrés Alemañ Berenguer

2015, Batiscafo

* * * (regular/ben)

Unha decente introducción para leigos no mundo da física cuántica.

O libro do que falamos hoxe é a segunda entrega da colección 'Descubrir la ciencia' de divulgación científica ' a cargo de Materia III. O volume en cuestión ten coma fin o de facer accesíbel aos non iniciados a disciplina da física que estuda o moi, moi pequeno, e os seus 'paquetes' mínimos de información, os cuantos. Sinónimo habitual de escuridade, dificultade e conceptos anti-intuitivos, a física cuántica atopa neste pequeno volume unha máis que aceptábel explicación, resumo e difusión.

Ao longo das súas páxinas vaise desnovelando o nacemento desta póla da Física, produto moi peculiar do século XX, xunto coas súas figuras senlleiras e os seus descubrimentos máis destacados: Max Plank, primeiro formulador da teoría; a cuantización da luz e as visións críticas de Einstein; o modelo atómico e o relativismo subxetivista de Niels Bohr; a dualidade onda-corpúsculo de de Broglie; o Principio de Incertidume, de Heisenberg, ou os gatos vivos e mortos de Schrödinger. Tamén conta o libro con explicacións dalgúns experimentos, descubertas, aplicacións prácticas e posibles prediccións neste eido para o futuro.

É de louvar a claridade expositiva e o limitado emprego de fórmulas que fan este breve volume moi accesíbel, xunto coa presenza de imaxes e biografías dos científicos máis ilustres do eido, e a bibliografía final. Quizaves a extensión e a profundidade puideran ter sido maiores (anque o formato e tamaño imaxino que están dictados e estandarizados para toda a colección). 

No negativo, o máis salientábel é en moitas ocasións o ton sentencioso e pouco obxectivo que abrolla de xeito repetitivo. As críticas á pseudo-ciencia e aos empregos populares e pouco serios da etiqueta 'cuántica' receben reiterada atención (anque seguramente estexan xustificadas nunha obra divulgativa que pode chegar a un público potencialmente receptivo ou pouco crítico coas supercherías). O autor insiste algo machaconamente nos defectos de divulgacións previas da física cuántica, e nalgunhas ideas que el comparte mais que imaxino non son consensualmente aceptadas por toda a comunidade científica: dous exemplos serían a súa visión realista da ciencia e da física cuántica (fronte ao idealismo relativista que nega a existencia non-perceptual dos seus fenómenos) e a súa minusvalorización da Teoría das Supercordas; á marxe de que un poida estar ou non dacordo coas opinións do autor (anque bastante leigo, tópome concordando co primeiro destes puntos, mais non co segundo), quizaves sería de agardar unha posición un chisco máis equidistante.

O libro é unha lectura recomendábel, anque moitas das súas teses e formulacións xa as topara moi ben explicadas noutros lados (sobretodo na primeira parte do The Elegant Universe de Brian Greene, onde se descrebe con detalle e habelencia narrativa o sonado experimento das dúas rendixas de luz e as súas consecuencias). Se non líchedes ren sobre isto, é unha boa e amena primeira exploración do terreo.

domingo, maio 08, 2016

Chutney Tasting # 1

Anque non é a primeira ocasión en que probo as mostras enbotelladas da xenerosa producción tomateira do ano pasado, decidinme desta volta, e nun futuro, a ser un chisco máis sistemático, e a ir apuntando ingredientes e resultados destes pequenos esperimentos gastronómicos. Comezamos con esta primeira fornada de Tomato Chutney, fervida dous días despois do Día da Patría do 2015.


























Malia pescudas varias, para este receita cinguinme ás indicacións de John Seymour no seu Self-sufficient Gardener, incluíndo cos tomates maduros unha boa porción de mazás, cebola, allo, xenxibre, vinagre, zucre e unha mistura de especias varias, pasas e dátiles que había pola casa. Creo lembrar que fun moi xeneroso cos productos aromáticos: algo máis do que en posteriores ferveduras.

A primeira impresión de textura e cor é bastante positiva: o chutney ten un agradábel ton entre vermello apagado e rubí. A textura é moderadamente consistente.

No padal é moi apreciábel a 'tomaticidade', anque sen acidez, unida a unha certa dozura avinagrada e especiada difícil de concretar. No rebumbio só recoñezo con claridade unhas notas de allo.

























En combinación, funciona ben con queixo, anque se o sabor deste non é moi forte, o do chutney pode ser algo abrumador. Pregúntome como iría coa inclusión (no proceso ou despois?) dalgunhas herbas aromáticas (asubiote? ourego?).

quinta-feira, maio 05, 2016

Garden Guests - Shungiku



Se o anterior era un chisco melindroso, o hóspede que vos amoso hoxe é, pola contra, un todoterreo: multiplícase só e abondosamente, e con tanta forza que non se diría que é unha planta anual. Tampouco é que debera sorprenderme tanto, xa que o Glebionis Coronaria é unha asterácea nativa do Mediterráneo; porén, é no estremo oriente onde a empregan como verdura comestíbel baixo o nome de shungiku ('Crisantemo de primavera') e cun sabor moi peculiar, 'floral' e fresco.

sábado, abril 30, 2016

Garden Guests - Myoga


























Esta que vos amoso eiquí chámase Myoga (técnicamente, Zingiber Myoga). É un parente xaponés do xenxibre ou da cúrcuma, anque moito menos frialleiro que os seus primos, adaptándose ben aos climas temperados.

Tamén á contra das outras zingiberáceas, o que se aproveita culinariamente dela son as flores (máis ben, os brotes sen abrir das flores). A inquilina esta aínda non tivo oportunidade de amosar algunha; este é o seu segundo ano, e quizaves estaría mellor noutra zona da horta (é máis amiga da sombra que do sol). 

Libros do Mes

Europa, génesis de una civilización de Lucien Febvre

Gōdanshō de Marian Ury (tr.) [E] [Art]

Culinary Herbs and Spices of the World de Ben-Erik van Wyk [E]

*The Elegant Universe de Brian Greene

segunda-feira, abril 25, 2016

Aesthetic proof

Lendo con atención e todo o discernimento e comprensión do que é capaz unha persoa de letras pisando terreo descoñecido 'The Elegant Universe' de Brian Greene. Nesta defensa e explicación divulgativa da teoría das supercordas para explicar o universo físico, sorpréndeme a forza que os seus defensores lle conceden ás virtudes estéticas da teoría para xustificar a súa veracidade (tamén é certo que teñen moi difícil realizar os experimentos pertinentes para demostrala ou refutala). Non podo menos que sorrir escoitando os laios atronadores dos outros físicos cando esta xentiña parece colar de contrabando pola alfándega científica aquelas verbas de Keats:

Beauty is truth, truth beauty,—that is all 
    Ye know on earth, and all ye need to know.'

domingo, abril 03, 2016

O viaxeiro lionés

"Imaxinemos a un veciño de Lyon, Lugdunum, no século IV da nosa era, que viaxa. Onde comeza para el a sensación de estrañamento total?  En Roma atópase como na casa; en Gades da Bética, tamén, e o mesmo en Cartago. Se pertence á aristocracia senatorial, é probábel que teña fincas en Grecia ou Asia Menor. Non é ningún intruso nos ambientes cultos de Antioquía ou Alexandría. Mais se cruza o Rhin ou o Danubio, está en terra de bárbaros. Todo é estraño para el.

Imaxinemos agora a un veciño de Lyon a comezos do século IX. Xa non se topa coma na casa, para nada, en Cartago, cuxas ruínas están en poder dos árabes, inimigos da Cruz. Tampouco está como na casa en Gades, que forma parte do califato (sic) de Córdoba. En Atenas, Constantinopla, Nicea, e moito máis perto, Ravena, atópase co Imperio de Oriente, terra de cismáticos que falan grego e teñen usos e costumes moi diferentes dos seus. En Alexandría volve a estar en terra de árabes. Mais se vai a Münster, a Osnabrück, a Bremen xunto ao Weser, a Magdeburgo a carón do Elba, a Wurzburgo xunto ao Main, está como na súa casa, anque non fale a língua popular, a lingua vulgar dos habitantes deste país. Mais fala cos sabios, que parolan no mesmo latín ca el (...). Se entra nunha eirexa pode cumprir cos seus deberes relixiosos con facilidade. En Magdeburgo din a misa igual que en Lyon (...). Non só o credo, os mandamentos morais tamén son os mesmos.

Lucien Fevbre, Europa, xénese dunha civilización  


quinta-feira, março 31, 2016

Agasallos

Obrigado a Ramón e Manuel por este par de volumes...

Libros do Mes

Vathek de William Beckford

Shokyuki de An. [E] [Art]

*The Elegant Universe de Brian Greene [E]

*The Odyssey de Rodney Merrill (tr.) [E]

*Titus Groan de Mervyn Peake

*Archaeologies of the Future de Fredric Jameson

*The New Oxford Annotated Bible with Apocrypha: New Revised Standard Version de VVAA [E]

quarta-feira, março 30, 2016

El sueño de la razón produce monstruos

Esta noite soñei que compartía asistencia e habitación dun congreso do Urbes Europaeae en Santiago de Chile con Mario Vargas Llosa. No canto de irmos a durmir, pasábamos as horas escuras de esmorga e de bebedela, e chegamos tarde (e en evidente estado de embriaguez) ao edificio universitario, logo de taxi e reiteradas chamadas do meu director de tese. Ao final estabamos a improvisar unha entrevista cando de súpeto, acordei. Ao espertar, a edición laranxa de La Ciudad y los Perros seguía aí.

sexta-feira, março 18, 2016

Inmersión

Os que me coñecedes estades ao tanto da personalidade fortemente adictiva do mantedor; cada x tempo obsesiónase cunha area de coñecemento, e adícase case monotemáticamente á tal area; alomenos, é un progreso con respecto ao anterior, cando me obsesionaba con xogos...

Dun tempo a esta parte, o meu hobbyhorse volveron a ser as mates (quen o diría!) grazas a, e a través de, a Khan Academy.  Nestes intres estou a pelexar coa Xeometría, logo de superar nas semanas e meses anteriores a Pre-Álxebra e a Álxebra Básica. Voume aproximando tamén aos límites do que xa estudara nos tempos do instituto, e explorando novas fronteiras.

Unha curiosidade que me chama a atención é o xeito radicalmente diferente en como se ensinan as mates na educación secundaria americana (na que se basea Khan Academy): básicamente, e despois da primaria, hai unha división da ciencia en 'materias' independentes, que se van cursando sucesivamente: as citadas Pre-Álxebra, Álxebra I e Xeometría, seguidas de Álxebra II, Trigonometría / Precálculo e Cálculo Diferencial (este xa, preuniversitario ou incluso impartido con asistencia á universidade). Á marxe anque tamén presente, unha materia de Probabilidade e Estatística.  

Ignoro se este método funciona mellor que o noso, que ata onde lembro, era máis 'xeralista' (ía dando un pouco de todo cada ano no seo da mesma materia), anque pode ser máis inmersivo (ao centrarte nunha póla do saber matemático ata tela relativamente 'completa' antes de pasar a outra).


segunda-feira, fevereiro 29, 2016

Libros do Mes

Seven Myths about Education de Daisy Christodoulou [E]

Sandman: Juego a ser tú de Neil Gaiman [R] [K]

*The Elegant Universe de Brian Greene [E]

*Titus Groan de Mervyn Peake

*Archaeologies of the Future de Fredric Jameson

*The New Oxford Annotated Bible with Apocrypha: New Revised Standard Version de VVAA [E]

sábado, fevereiro 27, 2016

Cefalea

Dicir que a escrita de Fredric Jameson é densa é dunha redundancia tan monstruosa como reflexionar arredor da dozura do zucre ou do salgado do sal. Porén, logo de torturar os miolos con el nesta sobremesa de fin de semana, cavilo que de agora en diante, pola miña saúde mental, o vou a deixar para os intres de lucidez da mañá, e en pequenas doses. É que os hegeliáns e dialécticos varios tenden a considerar a escuridade tortuosa un exercicio de bo estilo...

quinta-feira, fevereiro 11, 2016

Eppur si toccano

A sabedoría xeométrica convencional postula, con Euclides, que as liñas paralelas son aquelas que pertencendo a un mesmo plano, endexamais se tocan. Venme isto á cachola ao pensar nas conexións ocultas que, no plano do meu maxín, teñen lugar entre lecturas paralelas anque moi diferentes. Así, as leccións sobre escritura utópica que entresaco do Arqueologies of the Future de Fredric Jameson parecen iluminar e enriquecer dun xeito curioso a miña relectura do libro do Levítico, onde a inauguración da periodo sacrificial e de culto arredor do tabernáculo por parte dos hebreus no deserto pasa a inscribirse como literatura utópica e ciencia ficción (anque sen chegar ás teorías ufolóxicas arredor da Arca da Alianza)...

sábado, fevereiro 06, 2016

Graham's Number

Últimamente entereime da existencia do 'número de Graham', unha cifra inimaxinablemente elevada e que foi empregada polo matemático que lle deu nome, Ronald Graham (que alén de bo cos números é un habelencioso malabarista e brincador de trampolín) para calcular o límite superior dun problema de hipercubos con vértices coloreados (azul-vermello).

O número, que para a súa formulación emprega un sistema de notación especial, é tan absurdamente enorme que todo o universo visible non sería quen de conter a súa representación gráfica, ainda que cada díxito ocupase un espazo tan pequeno como a lonxitude de Plank (2.6121 × 10−70 m2). Paradoxalmente, sí coñecemos as súas últimas 500 cifras. A derradeira de todas é 7.

Xa me están tardando so frikis en deseñar unha camiseta con el. Mentres sigo intentando descifrar a súa notación, podedes aprender máis da man do seu creador neste vídeo.




domingo, janeiro 31, 2016

Libros do Mes

The One World Schoolhouse de Salman Khan [E]

Pan Chao de Nancy Lee Swann

*Seven Myths about Education de Daisy Christodoulou [E]

*Archaeologies of the Future de Fredric Jameson

*The New Oxford Annotated Bible with Apocrypha: New Revised Standard Version de VVAA [E]

segunda-feira, janeiro 25, 2016

Mitos educativos

"Os sete mitos que teño identificados son os seguintes:

1) os coñecementos impiden a comprensión
2) a instrucción dirixida polo profesor é pasiva
3) o século XXI cámbiao todo
4) sempre podes consultar a información
5) debemos ensinar destrezas transferibles
6) os proxectos e as habilidades son os mellores xeitos de aprender
7) ensinar coñecementos é adoutrinar

Tomados en conxunto, algúns dirían que estes mitos son exemplos da 'educación progresista'. Eu rexeito esta lapela. En primeiro lugar, non hai nada progresista nos mitos. En segundo lugar, como amoso no capítulo 7, nunca houbo acordo e unanimidade entre os progresistas arredor destas ideas. En terceiro lugar, a palabra 'progresista' implica novidade e orixinalidade, e non hai nada novo nestas ideas, que levan en circulación dende fai décadas, ou ás veces máis. O progreso que estamos a acadar coa descuberta dos xeitos reais a través dos cales aprenden os humanos está, de feito, a refutar estas ideas.

Se tivera que sintetizar nunha palabra ou frase a lóxica intelectual detrás destes mitos, entón preferiría empregar o termo 'formalismo educativo', xa que moitos destes mitos teñen como punto de partida a idea de que a forma é máis importante que o contido. Se tivese que pescudar as bases intelectuais que os fundamentan, entón escollería o posmodernismo, non o progresismo. O posmodernismo é escéptico encol do valor da verdade e do coñecemento, e moitos destes mitos teñen na raíz un escepticismo profundo arredor do valor do coñecemento. É por esta razón que comezo cos mitos 1 (os coñecementos impiden a comprensión) e 2 (a instrucción dirixida polo profesor é pasiva). Poderíase dicir que estes dous son os piares fundamentais de tódolos demais que se descreben no libro. Teñen un longo pedigrí e fornecen a xustificación teórica de moito do que ten lugar nas escolas. Os seguintes dous mitos (que o século XXI mudou todo de xeito fundamental, e que sempre podes consultar a información) son, en esencia, xustificacións modernas do mito 1. O mito 5 (debemos ensinar destrezas) é outra xustificación para non transmitir coñecementos. O mito 6 ten que ver coa pedagoxía: suxire xeitos de organizar a aula que reducen a transmisión do coñecemento; o mito final relaciónase cos aspectos políticos do coñecemento: suxire que a ensinanza de coñecementos é realmente un mero 'lavado de cerebro'. Tomados en conxunto, todos estes mitos danan severamente a educación dos nosos alumnos".

Daisy Christodoulou, Seven Myths about Education

segunda-feira, janeiro 11, 2016

The Three Magi

Unha das cousas para as que a aproveito as vacacións de Nadal é para facer unha pequena reunión cos bos e vellos amigos Javier Rodríguez, Pablo Varela e David Fernández; alén de intercambiar lembranzas, anécdotas e humoradas varias, tamén nos agasallamos libros, co que estos tres se converten nos meus reis magos particulares. Porén, as nosas xuntanzas soen coincidir co Día dos Inocentes, o que tamén da que pensar...

Coincidindo cos seus gustos, carácter e ideas, David, o 'vello bolxevique' engadiu aos meus estantes dous volumes de Mike Davis, un xeógrafo e urbanista marxistón-apocalíptico, que me virán moi ben para a tese; Pablo, o 'nutty professor' e bo coñecedor da banda deseñada, tráeme o célebre cómic arxentino 'El Eternauta'. Javier, o noso literario e clasicista Saulo de Tarso amojamado na estepa castelá, preséntame as reflexións de Stefan Zweig encol de Dostoievski, Balzac e Dickens...




sábado, janeiro 09, 2016

New Year Resolutions

É algo do que estou falando cos alumnos; e no meu caso persoal, alén da consabida promesa de perder algo de peso este ano, propúxenme algo máis innovador, e que en realidade levo facendo silandeiramente dende uns meses atrás: refrescar o meu coñecemento matemático e físico, sendo quen de volver a realizar as operacións que levaba a cabo no bacharelato, e quizaves ir un pouco máis alá; agora teño o interese, a falta de presión e a madurez que me faltaba daquela, e xa que teño un esaxerado (ao ver dalgúns colegas) respecto e veneración polas ciencias 'duras', ben está que me familiarice con elas mellor - e no fondo, estoulle tamén a facer caso ao sermón de C.P. Snow que lín recentemente.

Ferramenta tremendamente útil e didáctica neste proceso foi a Khan Academy, unha estupenda e ben plantexada iniciativa dixital de docencia e axuda para as mates que recomendo, e que me gorentou tanto que boto unha media dun par de horas tódolos días nas súas páxinas; de moito interese son tamén as reflexións en formato libro do seu fundador, Sal Khan.